Quba-Xaçmaz Regional Təhsil İdarəsinin İnzibati təşkilat sektorunun müdiri Fikrət Heybətov ətrafında qəribə bir “səssizlik orkestri” formalaşıb. Daha dəqiq desək, səssizliyə nəzarət edən, sualları boğan, tənqidi fikirləri “niyyət oxumaq” kimi təqdim edən bir qrup “media nümayəndəsi” ortaya çıxıb.
Bu mənzərə Çarli Çaplin filmlərini xatırladır. Fərq ondadır ki, burada komediya yox, tragikomediya oynanılır. Səhnədə bir məmur, kulisdə isə onu qoruyan “qoruyucu mələklər”…
Qoruyucu mələklər kimlərdir?
Adlarını “media” qoyan, amma jurnalistikanın əsas prinsipini – ictimai marağı unudan şəxslər. Onlar üçün sual vermək yox, müdafiə etmək əsas peşə kriteriyasına çevrilib.
Ən maraqlısı isə budur ki, bu müdafiə fəaliyyəti tənqidə cavab vermək üzərindən yox, tənqid edəni hədəfə almaq üzərindən qurulur.
Vüsal Başaratvi və paradoks
İctimaiyyət üçün ən düşündürücü məqam isə budur:
illərdir məmur özbaşınalığını, sistem problemlərini, rəsmi ziddiyyətləri ifşa edən Vüsal Başaratvi bu dəfə tənqid yox, müdafiə mövqeyində görünür.
Sual yaranır:
Fikrət Heybətov hansı fəaliyyəti ilə bu “toxunulmazlıq” statusunu qazanıb?
İnzibati təşkilat sektorunda baş verənlər niyə araşdırılmır?
Niyə sual verənlər “qarayaxmaçı”, susanlar isə “obyektiv media” adlandırılır?
Problem şəxsdə deyil, yanaşmadadır
Bu yazı bir şəxsi hədəfə almaq üçün deyil. Məsələ Fikrət Heybətovun özündən daha çox, onu sorğusuz-sualsız müdafiə edən mexanizmdədir.
Media məmurun vəkili deyil.
Jurnalist məmurun press-katibi ola bilməz.
Sual verilmirsə, jurnalistika bitir.
Əgər hər şey bu qədər şəffafdırsa,
əgər deyilənlər əsassızdırsa,
əgər iradlar uydurmadırsa –
niyə cavab yox, müdafiə ordusu var?
Bu sual cavabsız qaldıqca, Çaplinin səssiz filmləri kimi, bu “müdafiə səhnələri” də gülüş yox, təəssüf doğuracaq.
